Tak jak pisałam wcześniej napiszę o dwóch dyscyplinach sportu, które bardzo mnie interesują. Dzisiaj skupię się na jednej, a jak znajdę czas to i drugą wspomnę.

 Na pierwszy ogień idzie snooker .
Od zawsze lubiłam grać w bilard, podoba mi się to, że gra wymaga myślenia i zdolności przewidywania. Trzeba zaplanować jak uderzyć, żeby i bila bita przez białą i sama biała bila poleciały w określonych kierunkach. Fajne jest też to, że całe życie można się szkolić i uczyć tej gry, nigdy się nie znudzi.
Szkoda tylko, że u nas praktycznie nie ma dobrych klubów bilardowych dostępnych dla przeciętnego zjadacza chleba. A bardzo istotne jest, żeby stół, kije i bile były w dobrym stanie, zadbane.
Ze względu na koszta ostatnio prawie nie grywam i trochę mi się tęskni...

Snooker jest grą bilardową o wiele trudniejszą niż przeciętna ósemka. W zasadzie jest to zupełnie co innego. Różnice są nie tylko w zasadach gry, ale też w rozmiarze stołu oraz bilach.
Profesjonalni gracze godzinami powtarzają określone uderzenia, żeby się ich perfekcyjnie nauczyć.

Postanowiłam o tej dyscyplinie napisać, bo rośnie nam pokolenie świetnych snookerzystów.
Przede wszystkim należy zapamiętać nazwisko Kacper Filipiak. Piętnastoletni chłopiec, który już nie raz był przy jednym stole z najlepszymi graczami na świecie.



Sensacją były ostatnie zawody Drużynowego Pucharu Świata gdzie Polska reprezentacja (K.Filipiak, Krzysztof Wróbel) zmierzyła się z reprezentacją Szkocji (John Higgins - czterokrotny mistrz świata; Stephen Maguire). Filipiak mimo młodego wieku charakteryzuje się niesamowitym opanowaniem i mocną psychiką. Dzięki temu oraz wyjątkowym zdolnościom w pięknym stylu wygrał i z Higginsem i Maguire'm. Ostatecznie jednak przegraliśmy 3:2, ale to i tak świetny wynik.

Polecam i granie w bilard i oglądanie zawodów snookera, bo to świetna sprawa. Patrzenie na wspaniałe wbicia mistrzów daje dużo przyjemności. Podziwiam ich za dokładność, umiejętność skupienia i planowania. Niby cicha i spokojna gra, ale emocji dostarcza ogromnych.