A teraz drugi epizod z pasją sportową. Nawet bardziej sportowy, bo snooker taki spokojny, a tu dużo biegania, skakania, kopania, krzyczenia i w ogóle cudowania.
Oczywiście chodzi o piłkę nożną.

Swego czasu byłam zapaloną kibicką Legii Warszawa. Teraz oczywiście wciąż jej kibicuję, choć nie z takim zapałem jak kiedyś. Było nie było Legia też kiedyś była bardziej legijna i umiała grać.

O co w piłce nożnej chodzi chyba tłumaczyć nie trzeba (mam na myśli samą grę i jej zasady, profesjonalistom często coś się myli i bardziej skupiają się na zyskach - ale ja nie o tym). Wiadomo, bramki są dwie, dwie są też drużyny, piłka jest jedna, atakujemy by zdobyć gole, obraniamy by przeciwnik ich nie zdobył. Banał. Ale jak się trafi dobry mecz, to aż szkoda iść po herbatę żeby przypadkiem nie opuścić fajnej akcji na boisku. Niesamowite rzeczy można zrobić z tym tak szalenie popularnym przedmiotem, zabawką - piłką.

Chciałam kiedyś nauczyć się grać....no ale ciężko się nauczyć niemal dorosłej dziewczynie... Z kolegami ciężko, bo sami grają nieźle i jest się tylko zawalidrogą na boisku, a przyłączać się do jakichś dzieciaków trochę słabo...

Żeby było bardziej kobieco - ostatnio zakończyły się Mistrzostwa Świata w kobiecej piłce nożnej.
Przyznam, że nieraz sama z lekka podśmiewałam się z meczów kobiecych. Może to wynik nieprzyzwyczajenia, zazwyczaj po boisku biegają faceci, sędziami są faceci, wszyscy plują (jak to faceci), a tu mamy coś zaskakującego - wszędzie kobiety i też plują.
Natomiast oglądając mecze tych Mistrzostw już się nie podśmiewałam - dziewczyny grały rewelacyjnie! Gra była momentami twardsza niż u panów. Nie oszczędzały się kobitki.

Do ostatniej chwili byłam pewna, ze wygra USA z przewspaniałą Hope Solo na bramce. Zaskoczeniem była wygrana Japonii, ale należało im się, za świetną kondycję i trzeźwe myślenie mimo zmęczenia - tego zabrakło Amerykankom.


Hope Solo - bramkarka drużyny amerykańskiej i jednocześnie najpiękniejsza piłkarka. Takie bramki jakie ona wybraniała...wielu męskich bramkarzy powinno się od niej uczyć.

Tak jak pisałam wcześniej napiszę o dwóch dyscyplinach sportu, które bardzo mnie interesują. Dzisiaj skupię się na jednej, a jak znajdę czas to i drugą wspomnę.

 Na pierwszy ogień idzie snooker .
Od zawsze lubiłam grać w bilard, podoba mi się to, że gra wymaga myślenia i zdolności przewidywania. Trzeba zaplanować jak uderzyć, żeby i bila bita przez białą i sama biała bila poleciały w określonych kierunkach. Fajne jest też to, że całe życie można się szkolić i uczyć tej gry, nigdy się nie znudzi.
Szkoda tylko, że u nas praktycznie nie ma dobrych klubów bilardowych dostępnych dla przeciętnego zjadacza chleba. A bardzo istotne jest, żeby stół, kije i bile były w dobrym stanie, zadbane.
Ze względu na koszta ostatnio prawie nie grywam i trochę mi się tęskni...

Snooker jest grą bilardową o wiele trudniejszą niż przeciętna ósemka. W zasadzie jest to zupełnie co innego. Różnice są nie tylko w zasadach gry, ale też w rozmiarze stołu oraz bilach.
Profesjonalni gracze godzinami powtarzają określone uderzenia, żeby się ich perfekcyjnie nauczyć.

Postanowiłam o tej dyscyplinie napisać, bo rośnie nam pokolenie świetnych snookerzystów.
Przede wszystkim należy zapamiętać nazwisko Kacper Filipiak. Piętnastoletni chłopiec, który już nie raz był przy jednym stole z najlepszymi graczami na świecie.



Sensacją były ostatnie zawody Drużynowego Pucharu Świata gdzie Polska reprezentacja (K.Filipiak, Krzysztof Wróbel) zmierzyła się z reprezentacją Szkocji (John Higgins - czterokrotny mistrz świata; Stephen Maguire). Filipiak mimo młodego wieku charakteryzuje się niesamowitym opanowaniem i mocną psychiką. Dzięki temu oraz wyjątkowym zdolnościom w pięknym stylu wygrał i z Higginsem i Maguire'm. Ostatecznie jednak przegraliśmy 3:2, ale to i tak świetny wynik.

Polecam i granie w bilard i oglądanie zawodów snookera, bo to świetna sprawa. Patrzenie na wspaniałe wbicia mistrzów daje dużo przyjemności. Podziwiam ich za dokładność, umiejętność skupienia i planowania. Niby cicha i spokojna gra, ale emocji dostarcza ogromnych.